मी तुझा विटाळ साधा.

नाळ तोडलीस तरी,
जिवंत बेंबी अजून.
मी तुझ्यातून जन्मल्याची,
ती एक नंगी खून.


वाऱ्यासही ना जमले,
तू तिथे स्पर्शू दिले.
ओठांनी जे चाखिले,
ती तुझे दुध पहिले.


रक्त आटवून लाल,
घट भरती शुभ्रपणाचे.
अमृत भेटे ज्यालात्याला,
ज्याच्यात्याच्या अधिकाराचे.


पहिले पाजलेस दुध,
मग भरविलेस हातांनी.
मी मोठा होताच आज,
मोकळी दूर लोटुनी.


आज ओठांस लुचण्याचा,
नाही विचार वेडा.
तू आई मी बाळ,
तरी उभ्या कठोर मर्यादा.


मी द्वंद अवस्थेत उभा,
व्यभिचाराच्या बाजारात.
कुण्या कामाक्षीचा उर स्पर्शता,
थेंब दुधाचा कल्लोळे रक्तात.


तुझी आठवण येता,
गळते पुरुषीपण घाणेरडे.
तू ती अनुसूया जिथे,
लोळती त्रीमुर्तीही नागडे.


स्मरण तुझ्या दुधाचे,
असे मिटणार नाही.
तू तोडलीस नाळ तरी,
बेंबी बुझाणार नाही.


तू ती पवित्रता जिने,
बांधले पदरात वेदा.
मी शापित अपवित्र,
तुझा विटाळ साधा.

..........अमोल

बाबा रिटायर होतोय

आज  माझंच  मला  कळून  चुकलं,

मलाच  नातं   नीट  जपता  नाही  आलं.

आज  जेवून  झाल्यावर  बाबा  बोलला,

"मी  आता  रिटायर  होतोय,

मला  आता  नवीन  कपडे  नको,

जे  असेल  ते  मी  जेवीन,

जे  असेल  ते  मी  खाईन,

जसा  ठेवाल  तसा राहीन."

काहीतरी  कापताना  सुरीने  बोट  कापलं  जावं,

टचकन  पाणी  डोळ्यात  यावं,

काळीजच  तुटावं,

अगदी  तसं  झालं.

एवढाच  कळलं कि  आजवर  जे  जपलं ते  सारंच फसलं.

का  बाबाला  वाटलं  तो  ओझं  होईल  माझ्यावर ?

मला  त्रास  होईल  जर  तो  गेला  नाही  कामावर ?

तो  घरात  राहिला  म्हणून  कोणी  ऐतखाऊ  म्हणेल,

कि  त्याची  घरातली  किंमत  शून्य  बनेल.

आज  का  त्याने  दम  दिला  नाही,

" काय  हवं ते  करा  माझी  तब्बेत  बरी  नाही,

मला  कामावर  जायला   जमणार  नाही."

खरंतर  हा  अधिकार  आहे  त्याचा  सांगण्याचा,

पण  तो  काकुळतीला  का  आला?

ह्या  विचारातच  माझं  खचलं.

नंतर  माझं  उत्तर  मला  मिळालं,

जसा  जसा  मी  मोठा  होत  गेलो ,

बाबाच्या  कवेत  मावेनासा  झालो,

नुसतं  माझं  शरीर  वाढत  नव्हतं,

त्याबरोबर वाढत  होता  तो  अहंकार,

आणि  त्याने  वाढत होता  तो विसंवाद,

आई  जवळची  वाटत  होती ,

पण  बाबाशी  दुरावा  साठत   होता.

मनाच्या  खोल  तळापर्यंत  प्रेमच  प्रेम होतं,

पण  ते  शब्दात  सांगताच  आलं  नाही,

बाबानेही  ते  दाखवलं  असेल,

पण  दिसण्यात  आलं नाही.

मला  लहानाचा  मोठा  करणारा  बाबा,

स्वताच  स्वतःला  लहान  समजत होता.

मला  ओरडणारा  शिकवणारा बाबा,

का  कुणास  ठाऊक  बोलताना  धजत  होता.

मनाने  कष्ट  करायला  तयार  असलेल्या  बाबाला,

शरीर  साथ  देत  नव्हतं,

हे  त्या  शून्यातून सारं उभं केलेल्या तपस्वीला,

घरात  नुसतं बसू देत  नव्हतं.

हे  मी  नेमकं  ओळखलं.

खरंतर  मी  कामावर  जायला  लागल्यापासून,

सांगायचच  होतं  त्याला  कि  थकलायेस  आराम  कर,

पण  आपला  अधिकार  नव्हे  सूर्याला  सांगायचा  कि “मावळ  आता”.

लहानपणीचे  हट्ट  पुरवणारा  बाबा,

मधल्या  वयात  अभ्यासासाठी   ओरडणारा  बाबा,

आणि  नंतर  चांगलं  वागण्यासाठी  कानउघडणी  करणारा बाबा,

आजवर  सारं काही  देऊन  कसलीच  अपेक्षा  न  ठेवता,

जेव्हा  खुर्चीत  शांत  बसतो,

तेव्हा  वाटतं कि  काही  जणू  आभाळंच  खाली  झुकलं.

आज  माझंच  मला  कळून  चुकलं. 

................अमोल

आईच्या काळजाची प्रतिमा

नका  काही  तोडू  माझ्या  जुन्या  घरातलं,

आणि  ते  स्वयंपाकघरही   अगदी  तसंच  राहू  द्या.

तिथे  एक  चूल  आहे  जळणारी,

माझ्या  आईच्या  काळजाची  प्रतिमा.

हवं तर  देवघरही  तोडा,

माझी  त्यालाही  नाराजगी  नाही.

पण  स्वयंपाकघर  नका तोडू ,

माझा  देव  तिथेच  नांदतो.

आज  जरी  तिथे  चूल  जळत  नाही,

पण  राख  आहे  ना  तशीच,

मला  तिची  स्वप्न  नाही  जपता  आलीत,

ती  राख  तरी  तेवढी  राहू  द्या.

तशी  ती  साऱ्याच  घराची  मालकीण,

पण  स्वयंपाकघर   तिचं  खास,

मलातर  तिच्याच  पदराचा  निवारा  होता,

बाकीचं  घर  उगाचच  ताव  मारायचं.

आणि  राहू  द्या  ते  तुळशीचे  रोप,

लोकांकडे  लक्ष्मी  सांजवेळी  येते,

माझी  लक्ष्मी  सकाळीच  तुळस  पूजा  करून,

पहिले  मलाच  दर्शन  द्यायची.

image by http://maxcdn.fooyoh.com/files/attach/images/591/183/753/002/old-woman-mmoves-house.jpg

तो  आतल्या  खोलीतला  काचेचा  तुकडा,

आणि  तो  तुटलेला  कंगवाही   राहू  द्या.

आणि  राहू  द्या  तो  कुंकुवाचा  करंडा,

त्याचा  धनी  येणार  आहे  असं  म्हणायची  ती.

तो  उंबरठा  सुद्धा  राहू  द्या,

आणि  राहू  द्या  ती  रांगोळी  सुद्धा,

पुसू  नका  ती  “श्री  राम” अक्षरे,

या  शबरीच्या  मागे  मी  वाट  पाहीन तिच्या  रामाची.

हो  पण  मला  आणून  द्या  ती दोरीवरची  गोधडी,

आणि  ते  तिथलंच  तिचं  पातळही  द्या.

फार  माया  , फार  उब  देखील  आहे  त्यात,

आणि  हिमालय  अंगावर  घेण्याची  ताकद  सुद्धा.

आणि  काय  शोधताय? तिच्या  चपला,

त्या  नव्हत्या  कधीच  तिच्याकडे.

अनवाणीच  तुडवायची  वाट  ती  सदा,

आता  तर  दगडंही  मऊ वाटायची  त्या  तळव्यांसमोर.

नाही  शोभलं तरी  राहू  द्या,

माझ्या  नवीन  घरामागे  हे  तिचं  घर.

या  पेक्षा  तिची  चांगली  समाधी बांधायला,

मला  नाहीच  जमणार  कधी.

...अमोल

तुझा हात हवा होता सदा माझ्या उश्यावर

  image by

http://www.dreamstime.com/royalty-free-stock-photography-lonely-boy-is-sitting-on-a-bench-image13062047

तुझा हात हवा होता सदा माझ्या उश्यावर,

थापटून मला झोपवायला, अचानक जाग आल्यावर. 

मी अजून सुद्धा दचकून जागा होतो मधीच,

तुझी काळजी रात्रभर सतावत राहते उगीच.

तू का इतक्या लवकर सोडून गेलीस गाव माझं,

'आईविना पोर' असं घेतात लोक नाव माझं.

वरवरच्या पदार्थाची मला चवंच लागत नाही,

काय करू, तुझ्या दुधाविना माझी भूकच भागत नाही.

पोरकेपणाचा माझ्याभोवती का ठेऊन गेलीस जाळ,

का खरंच इतकी कच्ची होती तुझ्या माझ्यातली नाळ.

तिथं कुणी आहे का तुझ्याशी बोलायला भरपूर,

उगाच रडत राहू नकोस दाबून स्वतःचा ऊर.

बघं आता आई मी रडत नाही पडलो तरी,

मला ठाऊक आहे तू गेली आहेस देवा घरी.

भूक लागली तरी बिलकुल मी रडत नाही,

कारण मी हसल्याशिवाय तुला चैन पडत नाही.

पण रोज रात्र झाली कि तुझ्या आठवणींचा थवा येतो,

अंथरुणात लपून, पुसून डोळे मी गप्प झोपी जातो.

बघं तुझं बाळ किती समजूतदार झालं आहे,

आणि वय कळण्याआधी वेडं वयात आलं आहे.

अजिबात म्हणजे अजिबात त्रास देत नाही पप्पाला,

तुझी काळजी तेवढी मात्र घ्यायला सांग देवबाप्पाला.

आणि सांग कि हे शहाणं बाळही आहे जरा हट्टी,

जर का काही झालं तुला तर घेईन म्हणावं कट्टी.

मी आता थकलोय तुला ढगांमध्ये पाहून,

ये आता भेटायला नजर तिथली चुकावून.

जमलं जर का सुट्टी घ्यायला तर ये निघून अशीच,

पोट भरतं गं रोज पण मायेची भूक अजून तशीच.

......अमोल