जगण्यापुढचं प्रश्नचिन्ह ??????

माझ्या या आयुष्यावर काढा काही तरी उपाय,

अहो आयुष्य जगण्याचा मार्ग तरी काय.

कुणी म्हणे जग मिथ्या कुणी म्हणे सत्य,

कुणी म्हणे माया कुणी सर्वस्व म्हणतं.

कुणी म्हणे भोगावी वासना सारी,

कुणी म्हणे त्यागाचीच दुनिया न्यारी.

कुणी म्हणे विचारांची धरावी कास,

कुणी म्हणे पैश्यांचीच करावी रास.

एकटा मी कसे ठेऊ दोन दगडांवर पाय.

अहिंसेत पुण्य आणि हिंसेत पाप,

तरी इथे लढणाऱ्याला म्हणती बाप.

नम्रतेने वागायचं आणि जरी बोलायचं खरं,

मुजोर खोटारड्यांचीच इथे मोठ्ठाली घरं.

रहावे कसेही परी असावा अंगी गुणं,

अहो सांगा हे सूत्र झालंय का आत्ता जुनं.

ताकदीच्या पुढे बुद्धीचे चालेचना हातपाय.

सारे देशवासीय असले बांधव जरी,

प्रांतवादाची इथे फार मोठो दरी.

सरकार सांगे नका मानू धर्म जात,

तरी जातीची जागा सरकारी रकान्यात.

भ्रष्टाचार थांबवा सांगे हर नेत्याचा घसा,

तरी करायला कामे त्यांचाच भरा खिसा.

इवल्याश्या मेंदूला कळेना कोणताच पर्याय.

निष्ठेने वागण्याचे जरी संस्कार झाले,

आणि सांगती आता घोर कलियुग आले.

असत्याचे पारडे होत नाही जरी जड,

पण सत्याचा मार्ग असे अवघड.

स्वैराचाराने वागणाऱ्याला मिळे बरा मान,

निराशाच पदरी पडे इथे वागून नियमानं.

मूल्यशिक्षणाचं पान काय जीवनातूनच फाडतायं.

जगावं स्वतःपुरतं कि इतरांसाठी जगावं,

सोसावं अपार जीवनी कि स्वार्थी बनावं

विसरून जावीत का सारी ऋणं,

कि जपत बसावी साऱ्यांची मनं.

वाढू द्यावा मत्सर वाढू द्यावा वाद,

कि व्हावे एकसंघ विसरून मतभेद.

दुधासारख्या आयुष्यावर शोभे ना अवगुणाची साय.

आस्तिकतेची धरून माळ जपावी का श्रद्धा,

कि नास्तिकतेच्या मशालीने शोधावा स्वतःत खुदा.

विज्ञानाची कास धरू कि जुनं ते सोनं म्हणू,

माणुसकीला  ओळखू पहिले कि दगडात देव मानू.

शिक्षणाच्या वापराने स्वतःपुरतं जगू,

कि मानवतेच्या कल्याणचं रणशिंग फुकू.या गोंधळलेल्या अवस्थेतून कधी बाहेर काढतायं.

..........अमोल.

images by http://blog.salazarpackaging.com/wp-content/uploads/green-question-mark.jpg

http://www.hairfoundation.org/blog/wp-content/uploads/2011/05/istockphoto_7651615-question-mark.jpg

http://www.getfreeimage.com/pictures/businessman-and-question-mark-pic.jpg

http://images.sodahead.com/polls/001885771/321381043_4638_question_mark_answer_101_xlarge.jpeg

आईच्या काळजाची प्रतिमा

नका  काही  तोडू  माझ्या  जुन्या  घरातलं,

आणि  ते  स्वयंपाकघरही   अगदी  तसंच  राहू  द्या.

तिथे  एक  चूल  आहे  जळणारी,

माझ्या  आईच्या  काळजाची  प्रतिमा.

हवं तर  देवघरही  तोडा,

माझी  त्यालाही  नाराजगी  नाही.

पण  स्वयंपाकघर  नका तोडू ,

माझा  देव  तिथेच  नांदतो.

आज  जरी  तिथे  चूल  जळत  नाही,

पण  राख  आहे  ना  तशीच,

मला  तिची  स्वप्न  नाही  जपता  आलीत,

ती  राख  तरी  तेवढी  राहू  द्या.

तशी  ती  साऱ्याच  घराची  मालकीण,

पण  स्वयंपाकघर   तिचं  खास,

मलातर  तिच्याच  पदराचा  निवारा  होता,

बाकीचं  घर  उगाचच  ताव  मारायचं.

आणि  राहू  द्या  ते  तुळशीचे  रोप,

लोकांकडे  लक्ष्मी  सांजवेळी  येते,

माझी  लक्ष्मी  सकाळीच  तुळस  पूजा  करून,

पहिले  मलाच  दर्शन  द्यायची.

image by http://maxcdn.fooyoh.com/files/attach/images/591/183/753/002/old-woman-mmoves-house.jpg

तो  आतल्या  खोलीतला  काचेचा  तुकडा,

आणि  तो  तुटलेला  कंगवाही   राहू  द्या.

आणि  राहू  द्या  तो  कुंकुवाचा  करंडा,

त्याचा  धनी  येणार  आहे  असं  म्हणायची  ती.

तो  उंबरठा  सुद्धा  राहू  द्या,

आणि  राहू  द्या  ती  रांगोळी  सुद्धा,

पुसू  नका  ती  “श्री  राम” अक्षरे,

या  शबरीच्या  मागे  मी  वाट  पाहीन तिच्या  रामाची.

हो  पण  मला  आणून  द्या  ती दोरीवरची  गोधडी,

आणि  ते  तिथलंच  तिचं  पातळही  द्या.

फार  माया  , फार  उब  देखील  आहे  त्यात,

आणि  हिमालय  अंगावर  घेण्याची  ताकद  सुद्धा.

आणि  काय  शोधताय? तिच्या  चपला,

त्या  नव्हत्या  कधीच  तिच्याकडे.

अनवाणीच  तुडवायची  वाट  ती  सदा,

आता  तर  दगडंही  मऊ वाटायची  त्या  तळव्यांसमोर.

नाही  शोभलं तरी  राहू  द्या,

माझ्या  नवीन  घरामागे  हे  तिचं  घर.

या  पेक्षा  तिची  चांगली  समाधी बांधायला,

मला  नाहीच  जमणार  कधी.

...अमोल

तुझा हात हवा होता सदा माझ्या उश्यावर

  image by

http://www.dreamstime.com/royalty-free-stock-photography-lonely-boy-is-sitting-on-a-bench-image13062047

तुझा हात हवा होता सदा माझ्या उश्यावर,

थापटून मला झोपवायला, अचानक जाग आल्यावर. 

मी अजून सुद्धा दचकून जागा होतो मधीच,

तुझी काळजी रात्रभर सतावत राहते उगीच.

तू का इतक्या लवकर सोडून गेलीस गाव माझं,

'आईविना पोर' असं घेतात लोक नाव माझं.

वरवरच्या पदार्थाची मला चवंच लागत नाही,

काय करू, तुझ्या दुधाविना माझी भूकच भागत नाही.

पोरकेपणाचा माझ्याभोवती का ठेऊन गेलीस जाळ,

का खरंच इतकी कच्ची होती तुझ्या माझ्यातली नाळ.

तिथं कुणी आहे का तुझ्याशी बोलायला भरपूर,

उगाच रडत राहू नकोस दाबून स्वतःचा ऊर.

बघं आता आई मी रडत नाही पडलो तरी,

मला ठाऊक आहे तू गेली आहेस देवा घरी.

भूक लागली तरी बिलकुल मी रडत नाही,

कारण मी हसल्याशिवाय तुला चैन पडत नाही.

पण रोज रात्र झाली कि तुझ्या आठवणींचा थवा येतो,

अंथरुणात लपून, पुसून डोळे मी गप्प झोपी जातो.

बघं तुझं बाळ किती समजूतदार झालं आहे,

आणि वय कळण्याआधी वेडं वयात आलं आहे.

अजिबात म्हणजे अजिबात त्रास देत नाही पप्पाला,

तुझी काळजी तेवढी मात्र घ्यायला सांग देवबाप्पाला.

आणि सांग कि हे शहाणं बाळही आहे जरा हट्टी,

जर का काही झालं तुला तर घेईन म्हणावं कट्टी.

मी आता थकलोय तुला ढगांमध्ये पाहून,

ये आता भेटायला नजर तिथली चुकावून.

जमलं जर का सुट्टी घ्यायला तर ये निघून अशीच,

पोट भरतं गं रोज पण मायेची भूक अजून तशीच.

......अमोल