माझ्या घराला फक्त तू नवीन नसशील.....

माझ्या घराला  फक्त तू नवीन नसशील,

नवीन असेल तुझ्यासोबतची, तुझ्याबाबतची प्रत्येक गोष्ट.

नवीन असतील तुझ्या सवयी, नवीन असतील तुझ्या आवडी.

नवीन असतील तुझ्या लकबी, तुझी लाज आणि भावना भाबडी.

नवीन असतील तुझे लेडीज रुमाल लहानसे,

नवीन असतील उन्हातले स्कार्फ चेहऱ्यावर बांधायाचे.

तुझे ते तलम नायलॉन चे , कॉटन चे ड्रेसेस, त्यांचा तो विशिष्ट वास,

कपाटाच्या काचेवर रंगीबेरंगी टिकल्यांची आरास.

खणातली तुझी लिपस्टिक, लायनर, पावडरचा पफ, पर्फुमची बॉटल,

आणि कपाटातली बांगड्यांनी भरलेली नळी जी आजपर्यंत वापरलीच गेली नाही खरंतर.

कपाटात निळ्या जीन्स व्यतिरीक्त इतर सर्व रंग व्हाईट आणि ग्रे,

पण आता नवीन असतील तुझे रंगीत ड्रेसेस, रंगीत ओढण्या, विविध साड्या आणि त्यावरची चित्रे.

प्लेन आणि चेक्स यांशिवाय असतील फारच व्हरायटिस,

पानं , फुलं , नक्ष्या वेगवेगळ्या आणि रंग हि त्यांच्या भरीस.

माझ्या ब्याग शेजारी विसावलेली तुझी पर्स,

आणि किचन मध्ये जातायेता होणारा,

पदड्यावर तू सुकत घातलेल्या ओढणीचा मऊ स्पर्श.  

याचसोबत नवीन असेल वार्डरोबच्या खालच्या कप्प्यात,

वर्तमान पत्रात गुंडाळून ठेवलेल्या तुझ्या त्या दिवसातल्या गोष्टी.

नवीन असतील तुझ्या देवभोळ्या कल्पना,

आणि त्या दिवसातलं ते वागणं तुझं कष्टी.

नवीन असेल पसाऱ्यातली आवराआवर,

वस्तूंना जागा भेटतील स्वतःच्या,

ज्या कधीच जागेवर नसतात आजवर.

नवीन असतील कितीतरी तुझ्या कल्पना,

नाजुकश्या भावना, काही रेशमी संवेदना.

नवीन असेल तुझी नजर एखादी गोष्ट बघायची,

नवीन असेल पद्धत एखद्या विशिष्ट वेळी वागायची,

नवीन असेल काही तर्हा विषय हाताळायची.

काही अल्लडपणा , काही समजूतपणा,

काही मस्तीत  सुचलेलं  तुझ्या वेड्याश्या मना. 

आजपर्यंत "माझ्या"मय असलेल्या या घरा,

"तुझ्या"मय व्हायला वेळ लागेल जरा.

कारण माझ्या घराला फक्त तू नवीन नसशील.  

.........अमोल 

DESIGNATION

तुला आठवत असेल,
तुला, मला , आपल्या कुशीत रुजु घातलेल्या अंकुराशी,
कसे काय relation चे bond तोडावे लागले ते अगदी उमलायच्या आतच,
कारण आपण bond केला होता तसा त्यावेळी career साठी.
तेव्हा ती गोष्ट अगदीच normal वाटली होती,
पण "आता नको" या शब्दाचा future tense " कधीही नाही " असा होईल वाटलं नव्हतं.
नियतिनेही आपण दाखवलेल्या नकाराची परतफेड नकारातच केली आहे.

तेव्हा वेळ नव्हता,
आज वय नाही.
Director , Executive आणि CEO या पदांपर्यंत पोहोचलेलो तू आणि मी,
आयष्यात आई - बाबा या DESIGNATION ला कधीच पोहोचणार नाही.

..अमोल

मला आता कळायला लागलंय

मला आता कळायला लागलंय......

मी ज्यांना आपलं म्हणत होतो, त्यांपासूनच मन आता पळायला लागलंय.

आता नकोसा वाटतो सहवास त्यांचा,

नकोसा वाटतो संग,

मी विसरतो आता कि, तेही कधी होते माझ्या भूतकाळातले अंग,

आनंदाचे रंग,

उत्साहाचे तरंग,

आज सारेच बेरंग, बेचिराख.

ते भेटतात तेव्हा मी हसतो फक्त,

पण त्य भेटीत ती तळमळच नसते जी असायची पूर्वी कधी.

आज त्यांच्या दिशेने पडणारं पाऊल आपसूक दूर दूर वळायला लागलंय.

मला आता कळायला लागलंय.

आता उरलीच नाहीये ती आर्दता,

ती आर्तता,

ती विश्वासाची पात्रता,

आता... आता त्रास होतो ते झरलेले क्षण आठवातांना,

नि मनाची तयारी नसताना पण कोण्या अज्ञात कारणास्तव शरीराला त्यांच्याकढे पाठवताना

जाता जाता उत्साहाच एक एक पण हळू हळू गळायला लागलंय.

मला आता कळायला लागलंय.

मला आवडतात नाती सांभाळायला, गोंजारायला,

त्यांवरती बागडायला, तरंगायला, उडायला,

पण त्यातला आतआतला परकेपणा, खोटेपणा,

यामुळे मला जड झालीयेत हि नाती,

या गाठी,

ज्या मीच बांधल्या होत्या फार दूरच्या क्षणांसाठी,

पण आता वाट्टेल ते कारण सांगून मी निघून येतो तिथनं....

मग त्यांना राग आला तरी चालेल...

उगाच खोटं खोटं हसून मनाला दुखी ठेवण्यापेक्षा एकांतात रडल्याच समाधान तरी भेटेल.

याला माझा पळपुटेपणा म्हणा,

धूर्तपणा म्हणा,

बेफिकिरी म्हणा,

कि म्हणा मला नातीच सांभाळता येत नाहीत,

मला चालेल.....माझा हळवेपणा तुम्हाला कसा कळेल..

हि मनातली तळमळ,

विचारांची खळबळ,

काळजाच्या जखमेची हळहळ तुम्हाला नाही कळणार.

हे सांगतानाही शांत जखमेवरच विस्मरणाच औषधदेखील आता भळभळायला लागलंय.

मला आता कळायला लागलंय.

....अमोल