माझ्या घराला फक्त तू नवीन नसशील.....

माझ्या घराला  फक्त तू नवीन नसशील,

नवीन असेल तुझ्यासोबतची, तुझ्याबाबतची प्रत्येक गोष्ट.

नवीन असतील तुझ्या सवयी, नवीन असतील तुझ्या आवडी.

नवीन असतील तुझ्या लकबी, तुझी लाज आणि भावना भाबडी.

नवीन असतील तुझे लेडीज रुमाल लहानसे,

नवीन असतील उन्हातले स्कार्फ चेहऱ्यावर बांधायाचे.

तुझे ते तलम नायलॉन चे , कॉटन चे ड्रेसेस, त्यांचा तो विशिष्ट वास,

कपाटाच्या काचेवर रंगीबेरंगी टिकल्यांची आरास.

खणातली तुझी लिपस्टिक, लायनर, पावडरचा पफ, पर्फुमची बॉटल,

आणि कपाटातली बांगड्यांनी भरलेली नळी जी आजपर्यंत वापरलीच गेली नाही खरंतर.

कपाटात निळ्या जीन्स व्यतिरीक्त इतर सर्व रंग व्हाईट आणि ग्रे,

पण आता नवीन असतील तुझे रंगीत ड्रेसेस, रंगीत ओढण्या, विविध साड्या आणि त्यावरची चित्रे.

प्लेन आणि चेक्स यांशिवाय असतील फारच व्हरायटिस,

पानं , फुलं , नक्ष्या वेगवेगळ्या आणि रंग हि त्यांच्या भरीस.

माझ्या ब्याग शेजारी विसावलेली तुझी पर्स,

आणि किचन मध्ये जातायेता होणारा,

पदड्यावर तू सुकत घातलेल्या ओढणीचा मऊ स्पर्श.  

याचसोबत नवीन असेल वार्डरोबच्या खालच्या कप्प्यात,

वर्तमान पत्रात गुंडाळून ठेवलेल्या तुझ्या त्या दिवसातल्या गोष्टी.

नवीन असतील तुझ्या देवभोळ्या कल्पना,

आणि त्या दिवसातलं ते वागणं तुझं कष्टी.

नवीन असेल पसाऱ्यातली आवराआवर,

वस्तूंना जागा भेटतील स्वतःच्या,

ज्या कधीच जागेवर नसतात आजवर.

नवीन असतील कितीतरी तुझ्या कल्पना,

नाजुकश्या भावना, काही रेशमी संवेदना.

नवीन असेल तुझी नजर एखादी गोष्ट बघायची,

नवीन असेल पद्धत एखद्या विशिष्ट वेळी वागायची,

नवीन असेल काही तर्हा विषय हाताळायची.

काही अल्लडपणा , काही समजूतपणा,

काही मस्तीत  सुचलेलं  तुझ्या वेड्याश्या मना. 

आजपर्यंत "माझ्या"मय असलेल्या या घरा,

"तुझ्या"मय व्हायला वेळ लागेल जरा.

कारण माझ्या घराला फक्त तू नवीन नसशील.  

.........अमोल 

तू ऑफिस मध्ये नसतांना

वारा असून नसल्यासारखा होता का कुणास ठाऊक,

चेहरा हसून रुसल्यासारखा होता का कुणास ठाऊक.

वारयावर झालाच नाही पावलांचा हळुवार आवाज,

दिवसानेही अमावसेच्या रात्रीचा लाऊन घेतला रिवाज.

सांज  रागावली होती कारण हुरहूर चोरली दुपारने,

सांज निमूट सुन्न कठीण मोकळ्या क्षणांस सारणे,

आज गंध उतरलाच नाही दररोजपरी जमिनीवरी,

श्वास नुसताच चढला उतरला वाटलाच नाही श्वासापरी.

कंटाळून तू  झिडकारते नको असलेली गोस्ट एखादी,

कंटाळ्यालाही गम्मत यावी तू लडिवाळपणे झिडकारल्याची.

आज शब्द ऐकून कुणाचा हसवासच वाटलं नाही,

तू नसशील त्या ठिकाणी असावासच वाटलं नाही.

अस्वथ नजर बिनधास्त होती सैरभर फिरताना,

भीतीच नव्हती तू बघण्याची चोरून तुला बघतांना 

सारं काही तेच,तिथेच, तसंच होतं जसं आधी,

जिवंतपणाचा  अभाव सारा त्यांचा श्वासही तुलाच शोधी.

तुझ्यातल्या ऊर्जेमुळे निर्जीवातही चैतन्य धारण होतं,

आज सारं असून नसण्याला तुझी गैरहजेरी कारण होतं.

..........अमोल 

तुझा शब्द

तुझा शब्द इतक्या हळुवार पडला कानी,

जसं पडावा अंगावर पहिल्या पावसाचं पाणी.

पहिल्यांदा नजर देऊन पहिली कुण्या ओठांची हालचाल,

शब्दच विसरलो त्या नादात अशी होती ती कमाल.

अलवारपणे खालचा ओठ स्पर्शत होता वरच्या ओठाला,

जितक्या अलवारपणे फुल सोडते ओघळताना देठाला.

त्या दोन सुंदर पाकळ्यांनी मनात सुरु केला दाह,

मोक्ष कुणीही सोडून द्यावा इतका मोहक होता तो मोह.

शब्दच माझे विसरून गेले त्यांच्या  अस्तित्वाच्या ओळी,

मौनाचे ऋणही फिटून गेले तू बोलत असते वेळी.

तुझा शब्द संपवत होता कल्पनेतले आणि वास्तवातले अंतर,

शासही स्वताचा ऐकू आला तू निघून गेल्या नंतर.

इतकं पुरेस होतं आता हा उरला जन्म जगण्यासाठी,

जन्मलो तर तीळ बनून जन्मेन  पुन्हा तुझ्याच ओठी.

..........अमोल 

श्रावण रडत होता

दूरच्या रानात कुठे,
पाउस पडत होता.
इथे माझ्या कुशीत ओला,
श्रावण रडत होता.

त्या मोडक्या  काड्यांनी,
मातीही हळहळली थोडी.
घरट्याच्या दुख्खात बुडाली,
त्या पाखरांची जोडी.

ती वेळ सटवाईच्या,
शापाने बाधित होती.
एथे हि पदरात रिकाम्या,
गर्भास शोधीत होती.

मातृत्वाचा  झरा भिजवी,
देवकीच्या पदरास कोऱ्या.
त्या पश्चातापात कान्हा,
करी गोकुळात चोऱ्या.

..........अमोल

असा पाऊस तसा पाऊस.

त्याच्याकडचा पाऊस

अरे थोड्या वेळ थांब येऊ दे तिला,

कोणीतरी सांगाना या वेड्या पावसाला.

कित्येक दिवसांनी हि भेट होणार,

त्याला सांगा थांब, नको येऊ अडवायला.

नेहमी असेच होते, माझे फसेच होते,

तुला का आवडते असे मला चिडवायला.

किती वेळ गेला असाच कोरडा कोरडा,

आताच सुचले कसे तुला तिला रडवायला.

नकोसनारे होऊ इतका कठोर तू,

तूच कारणीभूत होतास हि प्रीत घडवायला.

एकदाच तिला येऊ दे अन मिठीत  घेऊ दे,

मग नाही सांगणार कधी तुला जायला.

एकाच झाडाखाली निशब्द आम्ही असताना,

ये ना मग खुशाल हवे तसे भिजवायला.

कश्याला फुलवतोस हा निसर्ग सारा,

तुला तरी आवडेल का यात एकटे मिरवायला.

तुझे नावंच सांगतो फक्त येऊ दे तिला,

सांगतो तुझा कान धरून तुला ओरडायला.

अरे प्लीज तिला एकदाच येऊ देरे,

मग ये हवा तसा आणि हवे तितके राहायला.

______________________________________________________

तिच्याकडचा पाऊस

किती रे हा पाऊस कशी बाहेर येऊ,

तूच सांग घराबाहेर कसे पाऊल मी ठेऊ.

हा उलट सुलट वारा उधळतो छत्री,

आणि थांबेल कि नाही याचीही ना खात्री.

तू पण राजा ऐक नको राहूस भिजून,

संपल्यावर मीच येईन धावत इथून निघून.

हा निरोप लिहिल्या कागदाची सोडते हि होडी,

आज भेट नाही यावरच मन गोडी.

शपथ तुम्हा सारिंनो नका भिजवू हि नांव,

तुम्हीच करा सोबत हिला गाठायचे दूर गाव.

तुही कागदा ठेव जपून ह्या अक्षरांची शाही,

त्याला भेटल्याशिवाय बघा विरघळायचं नाही.

शब्दांनो जाऊन तुम्ही समजूत त्याची काढा,

सर्दी होईल म्हणावं त्याला आधी घरी धाडा.

तो जरा हट्टी आहे, त्याला सांभाळून घ्या,

ह्या घडीत दुमडलेले काळीज जपून जरा द्या.

माझ्याही डोळ्यात साचलेल्या आसवांच्या रांगा,

त्याला शपथ आहे जाण्याची इतकं फक्त सांगा.

................अमोल

नववधू स्वागत गीत

का  लाजतेस   साजणी  नुसतेच हासतेस साजणी,

हे  घर  तुझे,  मी  हि  तुझा,  तू  साऱ्याची   स्वामिनी,

का  बावरते  अशी, कोणी  ना परके  तुला या  क्षणी.

अग्नीब्राम्हण   साक्षी ठेउनी, पूर्वजांचा   मान  राखुनी,

थोरांचा   आशीर्वाद   घेउनी हे  जुळले नाते घे  जाणुनी,

सुवर्णअक्षतांत न्हाउनी, वेद मंत्रांच्या पठनातुनी,

एकरूप  झाली हि  दोन  शरीरे  कुलदैवतेस  स्थापुनी,

सनई  चौघड्यांच्या  तालास्वरात  सुहासिनीनी  ओवाळूनी ,

तू  आलीस  या  घरात    मंगल  कलश  ओलांडूनी,

तरी  मग   का  लाजतेस   साजणी  नुसतेच हासतेस साजणी.

या  अबोल ओठंना  सांग  बोलायला   काहीतरी,

या शालीन  नजरेला  सांग  निरखायला  काहीतरी,

किती   वेळ   अंगठ्याने   रेखाटशील  नक्षी,

आता  तरी  उडू  देत  तो  लाजेचा  पक्षी,

न्याहाळ  हे   घर  नवे  ज्याचे   मंदिर  तुला  करायचे,

आणि  रंग  भरायचे  काढून  रांगोळी  अंगणी,

का  लाजतेस   साजणी  नुसतेच  हासतेस साजणी.

होते   सुखाची  छनछन,वाजता  तुझा  पैंजण.

नको  मानुस  याला  बंधन, माझे आकाश  दिले  तुला  आंदण.

हि गाठ  असे  पवित्र, जिचे  नाव  मंगळसूत्र.

हि  माळ  ना  धाग्याची, हि  माळ  सौभाग्याची.

हा  ना तुझा  दागिना, असे  माझ्या  अस्तित्वाच्या खुणा.

हे  ना  नुसते  मनी, हि  सात  जन्माची बांधणी.

का  लाजतेस   साजणी  नुसतेच  हासतेस साजणी.

तू   कामना,   स्वच्छ   वासना,  श्वासांतील  रागिणी,

तू  कामिनी,   तू  मोहिनी,  तू  शुद्ध  वैरागिनी,

चित्ताचे   रूप   तू,  आत्म्याचे   स्वरूप   तू,   तू  रुपाची  यौवनी,

तूच  अर्थ, तुच  स्वार्थ,  माझा  सर्वार्थ  हि  तुझ्यातुनी, 

तुझ्याच   ओटीत  मी  अर्पितो हे  घर   प्रिय  प्राणाहूनी,

मीच  माझा  न  राहिलो  सर्वस्व  तुला  अर्पुनी.

का  लाजतेस   साजणी  नुसतेच  हासतेस  साजणी.

...अमोल